سه كشوري كه بيشترين گردشگر را در دنيا دارند
گردشگري به چه معناست؟
گردشگري معادل فارسي و كاملا دقيق واژه Tourism در زبان هاي انگليسي، فرانسه و آلماني است كه در زبان فارسي به جهانگردي ترجمه شده است.
ريشه اين واژه از اصطلاح Tornus يوناني و لاتين گرفته شده كه يكي از معاني آن گردش كردن و يا گشتن است.
به گزارش خبرنگار سرويس «نگاهي به وبلاگ ها» ايسنا وبلاگر نوشته است: اصطلاح توريست از قرن نوزدهم معمول شده است.
در آن زمان اشراف زادگان فرانسه مي بايست براي تكميل تحصيلات و كسب تجربه هاي لازم زندگي، اقدام به مسافرت مي نمودند.
اين جوانان در آن زمان توريست ناميده مي شدند.
و بعدها در فرانسه اين اصطلاح در مورد كساني استفاده مي شد.
كه براي سرگرمي، وقت گذراني و گردش به فرانسه سفر مي كردند و بعدها با تعميم بيشتر به كساني اطلاق مي شد.
كه اصولا به اين منظور به سفر مي رفتند.
كم كم كلمه توريست به بعضي زبان هاي ديگر نيز وارد شد و از آن واژه توريسم بوجود آمد.
از همان زمان توريسم و توريست به بعضي از مسافرت ها و مسافريني گفته مي شد كه هدف آنها استراحت، گردش، سرگرمي و آشنايي با مردم بود و نه كسب درآمد و اشتغال به كار.
در زبان فارسي كلمه «سياح» در گذشته به كساني گفته مي شد كه با هدف و منظور شخصي دست به سفر مي زدند؛
مانند ناصر خسرو و سعدي و اين واژه در زبان فارسي تا نيمه اول قرن بيستم در معني فوق به كار مي رفت تا آن كه دو واژه جهانگرد و جهانگردي جاي آن را گرفت.
واژه جهانگردي به اين سبب كه در معني خود عبور از مرزهاي سياسي و سفر به ديگر كشور ها را تداعي مي كند، نمي تواند معني كامل توريسم را ادا نمايد.
زيرا توريست ها به دو گروه توريست هاي خارجي و توريست هاي داخلي تقسيم مي شوند.
كه واژه جهانگرد بيشتر در تعريف توريست هاي خارجي كاربرد دارد.
در صورتي كه توريست هاي داخلي نيز بايد در واژه گزيني فارسي كلمه توريست گنجانده شود.
از اين رو واژه « گردشگر» رساتر از واژه جهانگرد بوده و گوياي اصطلاح توريست مي باشد.
تعريف توريست يا گردشگر:
واژه «توريسم به مجموعه مسافرت هايي گفته مي شود كه بين مبدأ و مقصدي با انگيزه هاي استراحتي، تفريحي، تفرجي، ورزشي، ديداري، تجاري، فرهنگي و يا گذران اوقات فراغت انجام مي گيرد و در آن شخص توريست در مقصد اشتغال و اقامت دائم ندارد.
در سال 1925 كميته مخصوص آمارگيري مجمع ملل افراد زير را به عنوان توريست معرفي كرد:
كساني كه براي تفريح و دلايل شخصي با مقاصد پزشكي و درماني سفر مي كنند.
افرادي كه براي شركت در كنفرانس ها، نمايشگاه ها، مراسمات مذهبي، مسابقات ورزشي و از اين قبيل به كشور هاي ديگر سفر مي كنند.
كساني كه به منظور بازاريابي و امور بازرگاني مسافرت مي كنند.
افرادي كه با كشتي مسافرت مي كنند و در بندري در مسير راه تا 24 ساعت اقامت مي نمايند.
در سال 1937 كميته ويژه اي در رم جهت بررسي پاره اي از مسائل صنعت توريسم تشكيل گرديد و تعريفي به اين شرح از توريست ارائه داد:
«افرادي كه در يك دوره 24 ساعته يا بيشتر به يك كشور خارجي سفر مي كنند توريست خوانده مي شوند» اين كميته مسافرت هاي زير را به عنوان حركت هاي توريستي به شمار آورد:
افرادي كه جهت خوش گذراني، دلايل شخصي و يا مسائل بهداشتي به مسافرت مي روند.
كساني كه براي شركت در كنفرانس ها مسافرت مي كنند.
افرادي كه جهت انجام كار هاي بازرگاني مسافرت مي كنند.
كساني كه به يك گردش دريايي مي روند.
براساس تعريفي از سازمان ملل كه بنا به پيشنهاد كنفرانس بين المللي جهانگردي آن سازمان در رم ارائه گرديده:
«توريست يا بازديد كننده موقت كسي است كه به منظور تفريح، استراحت، گذران تعطيلات، بازديد از نقاط ديدني، انجام امور پزشكي، درماني و معالجه، تجارت، ورزش، زيارت، ديدار از خانواده، مأموريت و شركت در كنفرانس ها به كشوري غير از كشور خود سفر مي كند؛
مشروط بر اينكه حداقل مدت اقامت او از 24 ساعت كمتر و از 3 ما بيشتر نبوده و كسب شغل و پيشه هم مد نظر نباشد»
براساس تعريف فوق گردشگري داخلي در قالب صنعت توريسم قرار نگرفته و صرفا به گردشگراني كه از ديگر كشور ها وارد يك كشور مي گردند اصطلاح توريست اطلاق مي شود.
سازمان جهاني گردشگري در سال 1995 يك تعريف نهايي براي گردشگري ارائه كرد كه عبارت است از:
مجموعه فعاليت هاي فرد يا افرادي كه به مكاني غير از مكان عادي زندگي خود مسافرت و حداقل يك شب و حداكثر يك سال در آنجا اقامت مي كنند.
و هدف از مسافرت آنان نيز گذراندن اوقات فراغت است. البته اهدافي نظير اشتغال و كسب درآمد شامل آن نمي شود.
و بر اساس اين تعريف از گردشگري، كساني كه شامل اين تعريف مي شوند گردشگر ناميده مي شوند.
سازمان ملل سه شكل از گردشگري را معرفي كرده است:
توريسم داخلي: سفر شهروندان يك كشور به نقاط مختلف همان كشور
گردشگر ورودي: سفر شهروندان كشورهاي ديگر به يك كشور
توريسم خروجي: سفر شهروندان يك كشور به كشورهاي ديگر
دكتر برنكر عضو انستيتوي بررسي جهانگردي وين، در تعريفي از توريسم عنوان مي كند:
«هنگامي كه تعدادي از افراد يك كشور به طور موقت محل اقامت خويش را ترك نموده و به منظور گذران ايام تعطيل، بازديد از آثار تاريخي، شركت در مسابقات و كنفرانس ها، ديدن اقوام و خويشان، از نقطه اي به نقطه ديگر بروند، جهانگردي آغاز مي گردد» .
در تعريفي ديگر، عامل توريستي يا جهانگردي كسي است كه عمل جهانگردي را انجام مي دهد و به سه دسته تقسيم مي شود:
توريست هايي كه از خارج وارد كشور مي شوند.
گردشگراني كه از كشور خود به كشور ديگر مسافرت مي كنند.
توريست هايي كه مقيم كشور خود هستند و در داخل كشورشان مسافرت مي كنند.
مركز آمار ايران به منظور تفكيك توريسم از غير توريسم، تعريف زير را از توريسم ارايه داده است:
توريست شخصي است كه به كشور يا شهري غير از محيط زيست عادي خود براي مدتي كه كمتر از 24 ساعت و بيشتر از يك سال نباشد سفر كند.
و قصد او از سفر، تفريح، استراحت، ورزش، ديدار اقوام و دوستان، مأموريت، شركت در سمينار، كنفرانس يا اجلاس، معالجه، مطالعه و تحقيق و يا فعاليت مذهبي باشد.
دكتر محمد تقي راهنمايي از اساتيد گروه جغرافياي دانشگاه تهران نيز، در طرح جامع گردشگري استان اردبيل تعريف ذيل را از توريست يا گردشگر ارائه داده است:
توريست يا گردشگر به مسافري گفته مي شود كه با انگيزه هاي گردشگري به مقصدي مسافرت نموده و بيش از يك شب و كمتر از 6 ماه در مقصد اقامت نمايد، بدون اين كه اشتغال و اقامت دايم در مقصد داشته باشد.
طبقه بندي انواع توريسم:
توريسم داراي انواع مختلفي بوده كه براساس عوامل متعدد مي توان تقسيم بندي هايي را براي آن قائل شد.
مهم ترين عواملي كه مي توان براساس آن انواع مختلفي از توريسم را تعريف و طبقه بندي نمود عبارتند از:
زمان فعاليت هاي گردشگري را به شكل كوتاه مدت (كمتر از يك روز) ميان مدت (يك تا سه روز) و دراز مدت (بيش از سه روز) از يكديگر تفكيك مي كند.
از لحاظ مكاني گردشگري را به صورت فعاليت هاي گردشگري در حوزه نزديك، حوزه مياني و حوزه خارج يا دور تقسيم بندي مي كند.
از نظر تابعيت گردشگران به دو گروه گردشگران خارجي و بين المللي و گردشگران داخلي تقسيم مي گردد. د- از لحاظ انگيزه سفر براساس آن گردشگري با انگيز هاي استراحتي، تفريحي، درماني، زيارتي، فرهنگي، اقتصادي، ورزشي و … از يكديگر تفكيك مي شوند.
از لحاظ نوع و محل اقامت گردشگران را براساس نوع و محل اقامت، از نظر كيفي و كميتي طبقه بندي مي كند. مانند گردشگران مقيم در هتل ها، مهمان پذير ها، خانه هاي ويلايي و يا پانسوني هاي خانگي، كمپينگ و … تأسيسات اقامتي مجموعه واحد هايي كه براي اقامت گردشگران، خدمات اقامتي و يا وابسته به آن را ارايه مي دهند تاسيسات اقامتي ناميده مي شوند.
انواع تاسيسات اقامتي توريستي:
هتل، متل، مهمان سرا، مسافرخانه يا مهمان پذير، پانسيون، هتل آپارتمان، اردوگاه جهانگردي، كمپينگ، مجتمع توريستي و ويلا.
مجتمع توريستي به مجموعه اي از تاسيسات اقامتي، پذيرايي، تفريحي، تفرج گاهي، ورزشي گفته مي شود كه داراي تاسيسات متنوع بوده و مهمانان ضمن اقامت در آنها مي توانند از خدمات جانبي ديگري كه در آنها وجود دارد، استفاده نمايند.
تأسيسات اقامتي: در مجتمع هاي توريستي متنوع است و مي تواند به صورت اتاق، ويلا، آپارتمان، كمپينگ، محل پارك كاروان يا اتاقهاي سيار كه با اتومبيل يدك كشيده مي شوند، باشد.
اردوگاه جهانگردي: به مجموعه اي از تأسيسات اقامتي منفرد گفته مي شود كه به صورت واحدهاي مجزا از هم در محوطه اي باز، ساخته مي شوند. عمدتا اين اردوگاه ها داراي اتاقك هاي كوچك و ساده اي هستند كه براي مشتريان كم درآمد در نظر گرفته مي شوند.
بنگالو: به مجموعه اي از اقامتگاه هاي منفرد گفته مي شود كه داراي يك اتاق بزرگ با امكانات آشپزخانه، سرويس بهداشتي بوده و اغلب به صورت يك سوئيت يك اتاقه ساخته مي شود.
شاله: به خانه هاي ييلاقي گفته مي شود كه در نواحي كوهستاني با مصالحي مانند چوب ساخته مي شوند. شاله ها مي توانند ابعاد متفاوت داشته باشند.
پانسيون: به نوعي واحد اقامتي گفته مي شود كه ظاهري ساده داشته و ضمن اقامت از خدمات پذيرايي نيز برخوردار است.
پانسيون هاي خانگي: به واحدهاي اقامتي گفته مي شود كه در تعداد از اتاقهاي ساختمان مسكوني صاحبان آن خدمات اقامتي ارايه مي دهند. در اين گونه پانسيون ها، خانواده صاحب پانسيون تعدادي از اتاقهاي مازاد خود را به اقامت مسافران اختصاص داده و از آنان پذيرايي مي كنند.
ويلا هاي خصوصي: به اين نوع اقامتگاه ها در ادبيات گردشگري خانه دوّم يا Secound home نيز مي گويند. خانه هاي دوم كه در مناطق توريستي احداث مي شوند، به صورت اختصاصي توسط صاحبان و مهمانان آنها مورد استفاده قرار مي گيرند. مسافران اين گونه خانه ها هر چند كه عملكرد توريستي دارند، اما از نظر اقامت به تأسيسات اقامتي موجود در محل وابسته نيستند.
اقامتگاه هاي آزاد: اين نوع اقامتگاه ها فضاهاي باز و آزادي هستند كه هيچ گونه تأسيساتي ندارند و صرفا بخاطر زيبايي محل براي برافراشتن چادر يا اقامت در فضاي باز مورد استفاده مسافران قرار مي گيرند. نمونه اين نوع اقامت را مي توان تقريبا در تمامي شهرهاي توريستي مشاهده كرد كه مسافران در كنار پياده روها يا چمن هاي پارك هاي شهري چادر برافراشته و بيتوته مي كنند.
تصوير شماره 1: كاخ توپكاپي استانبول
اوضاع گردشگري در جهان چگونه است؟
اوضاع گردشگري در مناطق مختلف جهان كاملا با يكديگر متفاوت است و اگر خواسته باشيم مقايسه اي در قاره هاي مختلف داشته باشيم مي توان بدين صورت بيان كرد كه قاره هاي آفريقا، آسيا ، اروپا، اقيانوسيه و آمريكا هر كدام به دليل شرايط خاص خود كه دارا هستند داراي حوضه هاي گردشگري متفاوتي هستند و بر اساس همين تفاوت ها هم اوضاع گردشگري در تمام قاره ها متفاوت است و بعضي كشورها پايتخت گردشگري دنيا به حساب مي آيند.
تصوير شماره 2: پارك گراند كانيون (آمريكا)
در يك بررسي كلي كه در سال 2015 به عمل آمده ، بيشترين ميزان گردشگر در قاره هاي مختلف جهان بدينگونه بوده است كه:
در قاره آفريقا به ترتيب كشورهاي آفريقاي جنوبي، مراكش، الجزاير، تونس، نيجريه، زامبيا، كنيا، اوگاندا، ساحل عاج، موزامبيك و تانزانيا ده كشوري هستند كه بيشترين تعداد گردشگر را دارا هستند. كه در اين بين كشور آفريقاي جنوبي با گردشگري در حدود 15 ميليون در سال در راس آنها قرار گرفته است.
در خاور ميانه و ايران به ترتيب كشورهاي تركيه، عربستان، امارات، ايران، مصر، عمان، قطر، لبنان، كويت و رژيم اشغالگر قدس ده كشوري هستند كه بيشترين گردشگر را دارند و در بين آنها تركيه با حدود 45 ميليون گردشگر در راس قرار گرفته و كشورمان ايران نيز حدود 11 ميليون گردشگر داشته است.
در قاره آمريكا به ترتيب كشورهاي آمريكا، مكزيك، كانادا، برزيل، آرژانتين، جمهوري دومنيكن، شيلي، پاناما، كوبا، پرو و كلمبيا ده كشوري مي باشند كه بيشترين گردشگر را در اين قاره دارا بوده اند و در راس آنها آمريكا است كه حدود 78 ميليون گردشگر را دارا است.
تصوير شماره 3: درياچه تاهو (آمريكا)
در بين كشورهاي آسيايي بجز خاور ميانه هم به ترتيب چين، تايلند، هنگ كنگ، مالزي، ژاپن، سنگاپور، كره جنوبي اندونزي، تايوان ، ويتنام، هند و فيليپين ده كشوري هستند كه بيشترين گردشگران را دارند كه در بين آنها چين با بيش از 57 ميليون گردشگر در راس قرار دارد.
در قاره اروپا (تركيه در خاور ميانه حساب شده است) هم به ترتيب فرانسه، اسپانيا، ايتاليا، آلمان، بريتانيا، روسيه، اتريش، يونان و لهستان ده كشوري هستند كه بيشترين گردشگر را دارا هستند كه در اين بين فرانسه با حدود 85 ميليون گردشگر در راس قرار گرفته و نكته جالب در اروپا اينكه حتي كشور لهستان هم كه در رتبه ده قرار گرفته است حدود 17 ميليون گردشگر دارد. يا كشور اسپانيا كه رتبه دوم اين قاره را دارد حدود 69 ميليون گردشگر را دارد.
در اقيانوسيه ده كشور يا جزيره برتر در صنعت گردشگري به ترتيب عبارتند از استراليا، نيوزلند، فيجي، ساموآ، ساموآي آمريكا، تونگا، جزاير كوك، توكلائو، پاپواگينه نو و جنوبگان كه در بين آنها كشور استراليا با حدود 23 ميليون گردشگر بيشترين تعداد گردشگر را دارا است و جنوبگان داراي 900 نفر گردشگر مي باشد.
سه كشوري كه داراي بيشترين گردشگر در سطح جهاني هستند كدام كشورها مي باشند؟
با يك نگاه سرسري به همين آمار خلاصه وار سال 2015 كه ارائه گرديد.
مي توان فهميد كه به ترتيب سه كشور فرانسه، اسپانيا و آمريكا داراي بيشترين گردشگر در سطح بين المللي هستند.
تصوير شماره 4: قلعه آلكازار تولدو (اسپانيا)
بر اساس آمار سازمان جهاني گردشگري، ۱۰ مقصد برتر ورودي گردشگران خارجي در سال ۲۰۱۸ كه ۴۰ درصد از ورودي هاي جهان را به خود اختصاص داده است نشان مي دهد:
فرانسه با رشد ۳ درصدي و ورود ۸۹ ميليون نفر در رتبه اول پر بازديد ترين كشور جهان قرار گرفت.
اسپانيا با ورود ۸۳ ميليون نفر و يك درصد رشد در رتبه دوم قرار دارد.
بعد از آن آمريكا، چين، ايتاليا، تركيه، مكزيك، آلمان، تايلند و انگليس با ۳۶ ميليون نفر كه نسبت به سال گذشته ۴ درصد كاهش داشته است به ترتيب در رتبه هاي سوم تا دهم برترين مقصد ورود گردشگران خارجي قرار گرفتند.
طبق آمار سازمان جهاني گردشگري، ميزان ورودي گردشگران جهان در سال ۲۰۱۸ حدود ۴/۱ ميليارد نفر بوده.
كه نسبت به سال ۲۰۱۷ رشد ۵ درصدي داشته است.
آسيا و اقيانوسيه و به دنبال آن آفريقا بيشترين رشد در ورود با رقم معادل ۷ درصد را به نام خود ثبت كردند.
اروپا در نهمين سال از رشد پايدار با جذب ۵۷۰ ميليون توريست و ۵ درصد رشد همچنان پر بازديد ترين منطقه جهان بوده است.
و پس از آن آسيا و اقيانوسيه با جذب يك چهارم توريست هاي جهان، حدود ۳۴۸ ميليون نفر گردشگر خارجي، ۲۵ درصد از ورود گردشگران بين المللي را به خود اختصاص داد.
آمريكا كه به سه بخش شمالي، مركزي و جنوبي تقسيم مي شود از گردشگر خارجي فقط ۱۵ درصد است.
كه با فراز و نشيب بسياري همراه بوده و با ۲ درصد رشد حدود ۲۱۶ ميليون نفر گردش خارجي داشته است.
آفريقا كه براساس عملكردهاي مثبت به ويژه در آفريقاي شمالي توانست با ۷درصد رشد، ۶۷ ميليون گردشگر خارجي را به خود جذب كند و ۵ درصد از سهم گردشگري جهان را به خود اختصاص دهد.
خاورميانه با توجه به تلاش كشورهاي وابسته به اقتصاد نفتي براي توسعه صنعت گردشگري و جذب گردشگران خارجي با ورود حدود ۶۰ ميليون توريست، ۵ درصد رشد داشته و سهم آن از ورودي گردشگري جهان ۴ درصد بوده است.
درآمد گردشگري در جهان
براساس آمار سازمان جهاني گردشگري از كل درآمد گردشگري بين المللي كه شامل ورود توريست ها و حمل و نقل مسافران مي باشد.
۱۷۰۰ ميليارد دلار بوده كه نسبت به سال گذشته ۴/ ۴درصد رشد داشته است و توانسته از رشد اقتصاد جهاني پيشي بگيرد.
طبق اعلام سازمان جهاني گردشگري، ۱۰ كشور پر درآمد جهان توانستند ۵۰ درصد از كل درآمد گردشگري را به خود اختصاص دهند.
آمريكا با كسب درآمد ۲۱۴ ميليارد دلار و رشد ۲ درصدي به عنوان پر درآمد ترين كشور در گردشگري بين المللي معرفي شد و بعد از آن اسپانيا با ۷۴ ميليارد دلار و ۴درصد رشد نسبت به سال قبل يعني سال 2017 در رتبه دوم جهان قرار گرفت.
فرانسه، تايلند، انگليس، ايتاليا، استراليا، آلمان، ژاپن و چين با ۴۰ ميليارد دلار در رتبه هاي سوم تا دهم پر درآمد ترين كشورها در گردشگري بين المللي قرار گرفتند.
آسيا و اقيانوسيه با رشد ۷ درصدي حدود ۴۳۶ ميليارد دلار درآمد و ۳۰ درصد از سهم درآمد گردشگري و اروپا با ۵ درصد رشد و ۵۷۰ ميليارد دلار درآمد و ۳۹ درصد از سهم كل درآمد، از رشد متوسطي در عايدي گردشگري خارجي نسبت به سال قبل بهره مند شدند.
آفريقا با ۳ درصد از سهم كل درآمد گردشگري بين المللي و خاورميانه با ۵ درصد از سهم گردشگري جهان با توجه به رشد قابل توجه در ورود گردشگر خارجي با رشد درآمد گردشگري همراه بودند.
كه سهم هر كدام از درآمد گردشگري به ترتيب ۳۸ ميليارد دلار با ۲درصد رشد و ۷۳ ميليارد دلار با ۴ درصد رشد بوده است.
تصوير شماره 5: پوكت (تايلند)
اما در آمريكا با توجه به رشد ضعيف ورود گردشگران خارجي به آمريكاي مركزي و جزاير كارائيب، ميزان درآمد حاصل از آن نيز بدون رشد بوده است.
و با ۳۳۴ ميليارد دلار همچنان ۲۳ درصد از سهم درآمد توريسم خارجي را به خود اختصاص داده است.
اروپاي جنوبي و مديترانه اي با ۸ درصد رشد در ورودي گردشگر خارجي و ۷ درصد رشد در درآمد حاصل از آن، در اكثر مناطق با رشدي دو رقمي همراه بود.
در ميان كشورهاي با ورودي بيشتر توريست، ايتاليا، يونان، پرتغال و كرواسي عملكرد قوي و مثبتي داشتند.
و تركيه با نرخ ارز مناسب، روند بهبودي خود را ادامه داد.
و اسپانيا بزرگ ترين مقصد منطقه، رشد بسياري در درآمد گردشگري خارجي در سال ۲۰۱۸ داشته است.
اروپاي شرقي با رشد ۴ درصد ورودي و ۳ درصد درآمد و اروپاي مركزي با رشد ۵ درصد ورودي و ۹ درصد درآمد برحسب ميانگين منطقه رشد داشته اند.
و از جمله دليل افزايش گردشگر، تسهيل ويزا براي چيني ها در برخي مناطق بوده است.
روسيه به دليل ميزباني جام جهاني ۲۰۱۸ از رشدي دو رقمي برخوردار شد. در اروپاي غربي بلژيك عملكرد مثبتي داشته و به همراه هلند در اين منطقه پيشتاز بودند.
اروپاي شمالي با يك درصد رشد در ورودي گردشگران خارجي و درآمد حاصل از آن رشدي يكنواخت داشته است.
مناطق گردشگري جهان
منطقه آسيا و اقيانوسيه، سريع ترين رشد در ورودي و درآمد گردشگري خارجي در سال ۲۰۱۸ را داشته است.
افزايش قدرت خريد خارجي ها، افزايش حمل و نقل هوايي و تسهيل صدور ويزا منجر به افزايش سفر به اين منطقه شده است.
آسياي جنوبي به علت رشد ور...
ادامه مطلب
برچسب: سه كشوري كه بيشترين گردشگر را در دنيا دارند، ،
ادامه مطلب
